„Rewolucja soborowa zniszczyła Mszę katolicką; wymazała szacunek wobec »Tremendum ac vivificum Sacramentum« [budzącego bojaźń i ożywiającego Sakramentu]; narzuciła świętokradzką Komunię na rękę i na stojąco; zaciemniła dogmat o rzeczywistej obecności Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie; wyrzuciła Tabernakulum w kąt kościoła; zburzyła ołtarze i balaski; skłoniła wiernych do traktowania Eucharystycznego Króla jako symbolu ludzkiego braterstwa, jako pretekstu do samouwielbienia wspólnoty; opróżniła seminaria i kościoły; zdechrystianizowała społeczeństwo i zburzyła Wiarę katolików”
„W obliczu apostazji najwyższych hierarchów Kościoła, Duch Święty nadal wieje, gdzie chce — czyli dokładnie tam, gdzie zawsze chciał i gdzie zawsze będzie chciał — podtrzymując przez wylanie swoich darów dzieło Trójcy Przenajświętszej: Stworzenia, Odkupienia i Uświęcenia. To dzieło Kościół Święty realizuje przede wszystkim poprzez Sakramenty. Do tej misji zostali powołani Apostołowie, którzy otrzymali Ducha Świętego w Wieczerniku, i do tej samej misji powołani są ich następcy. Oni otrzymali pełnię Kapłaństwa, które dzięki sukcesji apostolskiej zapewnia święcenia księży i Ofiarę Mszy Świętej — bijące serce Kościoła. To im nasz Pan powierzył zadanie udzielania Ducha Świętego, nawet wówczas, gdy kryzys uderza w sam szczyt Kościoła; nawet wówczas, gdy na Tronie Księcia Apostołów zasiada uzurpator, który — nadużywając pozornej władzy — aktywnie sprzyja rozkładowi i przeszkadza dobrym pasterzom w wypełnianiu ich posługi.
Duch Święty wieje, gdzie chce — w tym samym miejscu, w którym zawsze chciał i zawsze będzie chciał — ponieważ działa z absolutną suwerennością, niedostrzegalnie, lecz bez cienia wątpliwości, nie podążając krętymi ścieżkami wytyczonymi przez tych, którzy postępują według ciała. Owoce Pocieszyciela — skrucha, nawrócenie, pokój, miłość i świętość — nie pojawiają się na synodalnych zgromadzeniach ani w grupach dyskusyjnych; nie osiąga się ich przez fałszowanie prawdy, psucie moralności, ani przez intrygi i kłamstwa. On jest »Spiritus sapientiæ et intellectus«, »Spiritus consilii et fortitudinis«, »Spiritus scientiæ et pietatis«. Jest dokładnym przeciwieństwem tego, jak działa Książę tego świata i jego słudzy — zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz Kościoła”.
X. Bp Carlo Maria Vigano
