x. Rafał Trytek — kazanie na VII Niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego AD 2026 (Wrocław, 12 VII)

             Módlmy się za siebie wzajemnie i korzystajmy z łask znajdujących się w skarbcu Kościoła w niebie ‒ zachęcał x. Rafał Trytek ICR, który 12 lipca AD 2026 sprawował Mszę Świętą w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu. Wielu katolików nie sięga po nie, gdyż wierni często kierują się fałszywą skromnością, a ostatecznie marnują to, co jest dla nich przygotowane, łudząc się, że przecież jeszcze mają czas, żeby korzystać ze wsparcia świętych. Jutra jednak może nie być, dlatego nawet na chwilę nie możemy zapominać o Bogu. Módlmy się za świeckich i kapłanów – ci drudzy muszą mieć tarczę duchową: wsparcie ludu – prośmy także, aby Bóg dał nam świętą władzę państwową. Módlmy się za Polskę tak, jak wstawiano się za nią w Christianitas w okresie zmagań z uzurpatorami ze Szwecji.

Kraków - porządek Mszy Świętych: 13.07.2026 - 19.07.2026

Poniedziałek 13.VII. św. Anakleta

Msza św. o godz. 7:20


Piątek 17.VII. św. Aleksego

Msza św. o godz. 7:20


Sobota 18.VII. bł. Szymona

Msza św. o godz.7:40

Kazania x. Rafała Trytka ICR: Kazanie na VII niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego (12.07.2026)

Ksiądz Rafał Trytek ICR - członek Instytutu Rzymskokatolickiego JE x. Bp. Donalda Sanborna

Adres kontaktowy: xtrytek@sedevacante.pl Deklaracja Doktrynalna: sedevacante.pl/deklaracja.php

Msze Święte:

Kraków: http://sedevacante.pl/porzadek.php Wrocław: https://mszatrydencka.wroclaw.pl Warszawa: https://msza.waw.pl/kontakt/

Katolickie treści: https://ultramontes.pl

Kazanie ks. Rafała Trytka wygłoszone w kaplicy Matki Bożej Królowej Polski w Krakowie, ul. Sarego 18/2.

Nowy lipcowy numer pisma "Pod Sztandarem Niepokalanej" (7/195 - 2026)

         Pismo rzymskokatolickie powstałe przy współpracy ze stroną www.ultramontes.pl  

    Pismo dostępne na: www.ultramontes.pl/p_s_n_nr_195.pdf

 

Omnia ad honorem Omnipotentis Dei, Virginis Mariae et Ecclesiae Romanae!

Dlaczego „elekcjonizm” to NIE jest „konklawizm”

 Elekcjonizm, nie konklawizm

Kilka uwag o idei Niedoskonałego Soboru Powszechnego oraz odpowiedź na niektóre nieporozumienia pojawiające się wokół inicjatywy Unam Sanctam.

Czym jest katolicki elekcjonizm?

 W swoim artykule z 8 maja bieżącego roku roboczo określiłem ideę Niedoskonałego Soboru Powszechnego mianem „elekcjonizmu”. Im dłużej nad tym myślę, tym bardziej jestem przekonany, że termin ten wyjątkowo trafnie oddaje istotę całej koncepcji i być może zasługuje na szersze rozpowszechnienie. Sednem tej idei jest bowiem przekonanie, że Kościół musi posiadać w każdym czasie możliwość wyboru swojej widzialnej Głowy. Nie jest to jednak — jak próbują przedstawiać to niektórzy krytycy — żadna forma „konklawizmu”. Wyjaśniałem to już we wspomnianym artykule z 8 maja br. Od tamtego czasu czytelnicy Tenete Traditiones mogli również zapoznać się z szeregiem tłumaczeń materiałów publikowanych przez inicjatywę Unam Sanctam, w których J.E. x bp. Piotr Roy i inni duchowni szczegółowo przedstawiają założenia oraz cele Niedoskonałego Soboru Powszechnego.

Kto jest dziś prawowitą hierarchią Kościoła?

Kilka pytań dotyczących obecnego kryzysu Kościoła i możliwości jego rozwiązania

          W środowiskach katolików wiernych Tradycji od wielu lat powracają pytania dotyczące natury obecnego kryzysu Kościoła, statusu współczesnej hierarchii posoborowej oraz możliwości przywrócenia normalnego funkcjonowania najwyższej władzy kościelnej. Są to zagadnienia niezwykle doniosłe, ponieważ dotyczą nie tylko bieżących sporów teologicznych, lecz samej konstytucji Kościoła ustanowionej przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, który zbudował swój Kościół na Skale św. Piotra.

   Nie jest naszym zamiarem prowadzenie polemiki personalnej ani ocenianie intencji osób zajmujących odmienne stanowiska. Chcielibyśmy jedynie zwrócić uwagę na kilka pytań, które – naszym zdaniem – zasługują na spokojne i rzeczowe rozważenie. Wszystkie one sprowadzają się ostatecznie do jednego najważniejszego zagadnienia, od którego zależy odpowiedź na wiele innych problemów:

Biskup Karol Maria Viganò napisał list otwarty do przełożonego generalnego Bractwa św. Piusa X

           Arcybiskup Carlo Maria Viganò napisał list otwarty do przełożonego generalnego Bractwa św. Piusa X (SSPX), w którym stwierdził, że „wierność” Bractwa w obliczu ogłoszonej ekskomuniki świadczy o porażce „rewolucji” Soboru Watykańskiego II.

Viganò zaoferował swoje „pełne poparcie” biskupom Bractwa św. Piusa X, zwłaszcza tym nowo wyświęconym, a także całemu Bractwu w obliczu dekretu o ekskomunice wydanego przez kardynała Victora Manuela Fernándeza, prefekta Dykasterii Nauki Wiary.

Arcybiskup zasugerował, że sam papież Leon XIV znajduje się w „schizmie”, wraz z „kościołem soborowo-synodalnym” odrębnym od Kościoła katolickiego.

Kazanie - FSSPX ekskomunikowane przez Novus Ordo, wygłoszone przez x. M. DeSaye

Kazanie wygłoszone przez X. Michaela DeSaye. z Instytutu Rzymsko-Katolickiego "FSSPX ekskomunikowane przez Novus Ordo" (napisy polskie)

 

x. Rafał Trytek ICR: Głos kapłański na lipiec

 

O Karolu Wojtyle słów kilka

OD REDAKCJI: Tekst pisany z pozycji FSSPX dlatego znajdujemy tam określenia Wojtyły jako papieża, co jest cechą charakterystyczną teologii bractwowej.

***

Jesienią 1946 roku młody ks. Karol Wojtyła rozpoczął studia na rzymskim Uniwersytecie Angelicum pod bezpośrednim kierunkiem o. Reginalda Garrigou-Lagrange’a OP – czołowego autorytetu neotomizmu scholastycznego i rygorystycznego obrońcy tradycyjnej eklezjologii. Pod jego okiem Wojtyła napisał i obronił w 1948 roku rozprawę doktorską Zagadnienie wiary u świętego Jana od Krzyża.

Formacja ta wyposażyła przyszłego papieża w nienaruszalny fundament obiektywizmu metafizycznego, zaufanie do harmonii wiary i rozumu oraz precyzję pojęciową. Klasyczna szkoła rzymska uczyła Kościoła jako hierarchicznej „twierdzy”, stojącej w kategorycznej opozycji do błędów świata nowożytnego, zgodnie z linią Magisterium od Piusa IX do Piusa XII.

Mimo głębokiego zakorzenienia w myśli św. Tomasza z Akwinu, ks. Wojtyła po powrocie do Polski uznał, że tradycyjny neotomizm – w formie, jaką reprezentował o. Garrigou-Lagrange – stał się zbyt abstrakcyjny i odgrodzony od egzystencjalnego dramatu współczesnego człowieka. Poprzez studia nad fenomenologią (w tym habilitację poświęconą Maxowi Schelerowi) Wojtyła dokonał metodologicznego zwrotu: zamiast zaczynać od obiektywnych definicji bytu, postawił w centrum podmiotowość, wolność i wewnętrzne doświadczenie osoby ludzkiej.