Co Arcybiskup sądzi o ewentualnym wznowieniu rozmów z Rzymem? (Wywiad z 1988 roku)

        — Nie pojmujemy pojednania w ten sam sposób. Kard. Ratzinger widzi je jako spacyfikowanie nas, doprowadzenie nas do uznania soboru. My widzimy je jako powrót Rzymu do Tradycji. Nie rozumiemy się, jest to dialog głuchych. Nie mogę mówić wiele o przyszłości, bo moja jest już za mną. Ale jeśli pożyję jeszcze trochę i zakładając, że za jakiś czas Rzym da sygnał, że chcą nas z powrotem widzieć, wznowić rozmowy, wtedy to ja postawię warunki. Nie zaakceptuję już więcej, by stawiano nas w takiej sytuacji, w jakiej znaleźliśmy się podczas ostatnich rozmów. Koniec z tym. Postawię wówczas pytania na płaszczyźnie doktrynalnej: Czy zgadzacie się z wielkimi encyklikami wszystkich tych papieży, którzy was poprzedzali?

Hierarchia postsoborowa stała się wspólnikiem szatańskiego planu - Arcybiskup Carlo Maria Vigano

            Stephen Kokx — Ekscelencjo, przeczytaliśmy Pańską analizę „na gorąco” wyników nadzwyczajnego Konsystorza, i można chyba powiedzieć, że – raz jeszcze – trafił Pan w sedno: «Ten Konsystorz potwierdza ciągłość między Bergogliem a Prevostem we wszystkich kontrowersyjnych punktach agendy synodalnej oraz w kwestii nieodwołalności Soboru». Jakim – Pana zdaniem – scenariuszem otwiera się przed nami, jako katolikami, po niedawnych wypowiedziach Leona na temat „dynamicznego rozwoju” Doktryny i Moralności?

Arcybiskup Carlo Maria Viganò — Kiedy słyszymy o „dynamicznym rozwoju”, nie możemy nie pomyśleć o potępieniu heterodoksyjnej doktryny tak zwanej „ewolucji dogmatu”, zgodnie z którą Kościół z upływem czasu i dzięki postępowi naukowemu dyscyplin teologicznych miałby osiągać lepsze i inne zrozumienie Objawienia. Jest to prawdziwe oszustwo pseudonaukowe, oparte na ewolucjonizmie i filozoficznym historycyzmie, propagowane przez modernistów już od czasów Alfreda Loisy’ego, dzięki któremu chce się wmówić ludowi chrześcijańskiemu, że ich fałszerstwa Wiary i Moralności należy uważać za inny sposób wyrażania tego samego pojęcia, którego przez dwa tysiące lat Magisterium nie potrafiło prawidłowo wyjaśnić. Kościół Katolicki miałby więc nauczać doktryn, które w ciągu wieków były biernie przyjmowane przez uległy i niewykształcony lud, a które dopiero dzięki Soborowi Watykańskiemu II i jego reformie liturgicznej zostały odrzucone. Oczywiście doktryny, które Sobór przyćmił lub przeformułował, to właśnie te, które potępiają jego własne odchylenia, nie wyłączając „synodalności”. Moderniści uważają dogmaty za tymczasowe wyrażenia doświadczenia religijnego, które ewoluują i dostosowują się do okoliczności. „Moralność sytuacyjna” z Amoris Lætitia i Fiducia Supplicans jest praktycznym zastosowaniem tej heretyckiej ewolucjonistycznej koncepcji o niszczycielskich skutkach, podobnie jak liturgia soborowa pozostaje w ciągłym stawaniu się. Jest oczywiste, że wszystko to odpowiada teologii antropocentrycznej i filozofii immanentystycznej.

To nie jest nasz dom! - ks. Dominic Radecki CMRI

Dlaczego żadne miejsce, relacja ani osiągnięcie nie daje pełnego spełnienia?

W tym kazaniu ks. Dominic Radecki CMRI przypomina katolicką prawdę o niebie, czyśćcu i sensie ziemskiego cierpienia. Wyjaśnia, dlaczego po śmierci nie zdobywa się już zasług, czym naprawdę jest czyściec i dlaczego nie można odkładać nawrócenia na później.

 

FSSPX święci biskupów... Co powinniśmy o tym myśleć?

Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X (FSSPX) zapowiada kolejne konsekracje biskupie. Czy to akt konieczny w czasie kryzysu Kościoła, czy krok w stronę schizmy? Jak ocenić tę decyzję w świetle teologii, prawa kanonicznego i dotychczasowego stanowiska samego Bractwa?

W tym odcinku analizujemy:

– czym jest konsekracja biskupia i dlaczego ma tak wielkie znaczenie, – argument „stanu konieczności” i jego konsekwencje, – relację SSPX do Rzymu i posoborowych papieży, – czy możliwe jest jednoczesne uznawanie papieża i sprzeciw wobec jego decyzji, – jakie są potencjalne skutki kanoniczne i teologiczne nowych święceń.

Kazania x. Rafała Trytka ICR: Kazanie na I Niedzielę Wielkiego Postu

Ksiądz Rafał Trytek ICR - członek Instytutu Rzymskokatolickiego JE x. Bp. Donalda Sanborna

Adres kontaktowy: xtrytek@sedevacante.pl

Kazanie ks. Rafała Trytka wygłoszone na I niedzielę Wielkiego Postu, 22.02.2026, w kaplicy Matki Bożej Królowej Polski w Krakowie, ul. Sarego 18/2.

x. Rafał Trytek — kazanie na Niedzielę Pięćdziesiątnicy AD 2026 (Wrocław, 15 II)

 

              15 lutego AD 2026 minęła setna rocznica objawienia w Pontevedra, którego doświadczyła siostra Łucja. Nasz Pan Jezus Chrystus przekazał jej wskazówki odnośnie do propagowania objawień fatimskich oraz nabożeństwa pierwszych sobót miesiąca (wynagradzającego zniewagi pod adresem Niepokalanego Serca Maryi) – nauczał x. Rafał Trytek ICR, który tego dnia sprawował Mszę Świętą w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu.

Nowy lutowy numer pisma "Pod Sztandarem Niepokalanej" (Nr 2/190 - 2026)

Pismo rzymskokatolickie powstałe przy współpracy ze stroną www.ultramontes.pl  

    Pismo dostępne na: ultramontes.pl/p_s_n_nr_190.pdf

 

Omnia ad honorem Omnipotentis Dei, Virginis Mariae et Ecclesiae Romanae!

Kraków - porządek Mszy Świętych: 28.02.2026 - 1.03.2026

Sobota 28.II. Suche Dni

Msza św. o godz.7:40


Niedziela 1.III

II Niedziela Wlk.Postu - Msze św. o godz.8:15 oraz 9:50

x. Rafał Trytek: Stosunek arcybiskupa Marcelego Lefebvre’a do sedewakantyzmu

              Dla wielu tradycyjnych katolików arcybiskup Lefebvre był i jest nadal pewnego rodzaju autorytetem, którego opinie teologiczne traktowane są niemal jak magisterium Kościoła. Ta postawa to błąd, ponieważ autorytetami w Kościele mogą być jedynie papież i będący w jedności z nim biskupi. Niemniej w czasach zamętu i upadku Wiary takie podejście jest do pewnego stopnia zrozumiałe. Dlatego warto zaznajomić się z poglądami francuskiego prałata odnośnie do wielu kontrowersyj teologicznych, dzielących niestety obóz zachowawczo-katolicki, a które nie są mile widziane przez obecne kierownictwo Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X. Nie jest naszą intencją przekonywanie nikogo, że arcybiskup był sedewakantystą, a jedynie że jego stosunek do sedewakantyzmu zmieniał się w zależności od wielu czynników, w tym przede wszystkim od sytuacji w Watykanie.

Jego najostrzejsze wypowiedzi datować można na połowę lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku, a więc już po nałożeniu przez modernistycznych heretyków kary suspensy na kapłanów Bractwa. Kolejne – po bluźnierczym skandalu w Asyżu w 1986 roku. Warto pamiętać, że w wystąpieniach arcybiskupa znajdziemy wiele sprzecznych poglądów na tę samą rzecz, świadczących o żywym reagowaniu na zmieniające się okoliczności w Bractwie i Kościele, a także o pewnej niekonsekwencji teologicznej.

JE x. Bp Merardo Loya: Konsekracje lub wyginięcie. Czas podjąć decyzję, czy przejść do modernizmu, czy wrócić do katolicyzmu!

 Nie ma wątpliwości, że „tradycyjne” bractwa, które akceptują heretyka jako prawdziwego papieża, są całkowicie w błędzie i stoją poza porządkiem katolickim i doktrynalnym; z drugiej strony rzeczywistość wakatu Stolicy Apostolskiej jest jedynym spójnym i wiernym Świętemu Kościołowi Katolickiemu oraz Papiestwu wyjaśnieniem teologicznym w obliczu bezpośrednich, absolutnych i przytłaczających dowodów infiltracji heretyków, bezczelnie zdemaskowanych, niszczycieli wszystkiego, co święte, w miejscu, które powinno być Stolicą Prawdy.

 Pozwólcie, że wyjaśnię: Papieżowi należy być posłusznym, po pierwsze, ponieważ jest Wikariuszem Chrystusa; to znaczy, kto go słucha, słucha Chrystusa, a kto go nie słucha, nie słucha Chrystusa. Po drugie, ponieważ tylko on jest Najwyższym Pasterzem, posiada wszelką władzę i jest nieomylnym nauczycielem prawd niezbędnych do zbawienia. Gdzie jest Piotr (Papież), tam jest Kościół, a zatem jego deklaracje są wiążące, a jego rozkazy i polecenia – obowiązkowe, nawet w sumieniu.