 |
| Okładka poglądowa |
"Rycerz Niepokalanej 1922" wznowiony po roku 1952 nie ma żadnych naleciałości modernistycznych i jest wydawany w duchu o. Maksymiliana Marii Kolbego w pełnym oddaniu Chrystusowi i Niepokalanej.
www.youtube.com/watch?app=desktop&v=259Afnk6ItM
(w menu można ustawić tłumaczenie na język polski)
Dla naszego Pana Jezusa Chrystusa nie ma alternatywy. On nie jest, jak dopuszczali faryzeusze, jednym z wielu mesjaszy – jest równy Bogu Ojcu. Ponieważ istnieje tylko jeden Bóg, jedna jest prawdziwa Wiara, jeden znamy sakrament chrztu. Tę prawdę Wiary przypomniał x. Rafał Trytek ICR, który 20 września AD 2026 sprawował Mszę Świętą w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu.
Kazanie ks. Rafała Trytka wygłoszone w kaplicy Matki Bożej Królowej Polski w Krakowie, ul. Sarego 18/2.
Niech Bóg wszystkim Wam błogosławi.
Niech Najświętsza Maryja Panna osłania Was swoim płaszczem podczas nadchodzącej burzy.
Módlmy się o prawdziwego papieża!
Faryzeusze próbowali złapać naszego Pana Jezusa Chrystusa na niezgodności Jego słów z prawem mojżeszowym. Obłudni w gorliwości na pokaz, pozwalali, by zaślepiała ich złość. Jest ona bowiem skutkiem grzechu pierworodnego – na zawsze związanym z pychą, pożądliwością, chciwością, pragnieniem nienależnego znaczenia. W swoich dziejach Kościół cierpiał przez ludzi, którzy kierowali się pychą i chęcią zdobycia wyższego miejsca w jego hierarchii, lecz przed upadkiem bronił go Duch Święty – nauczał x. Rafał Trytek ICR, który 13 września AD 2026 sprawował Mszę Świętą w Oratorium Świętego Józefa Opiekuna Kościoła Świętego we Wrocławiu.
Czas przemija i nigdy nie wraca. Każda chwila może być wykorzystana dla Boga albo bezpowrotnie zmarnowana.
Od czasu publicznego rozpoczęcia naszego projektu w kwietniu spotkaliśmy się z gorącym poparciem z całego świata. Dotychczasowe osiągnięcia napawają nas ogromną otuchą. W chwili, gdy piszemy te słowa, 15 biskupów, 56 kapłanów i 87 osób zakonnych jednoznacznie wyraziło swoje poparcie dla spotkania duchowieństwa, którego celem byłoby omówienie kryzysu w Kościele oraz możliwości jego rozwiązania.
Oczywiście ostateczne powodzenie lub niepowodzenie tego projektu powierzamy Rękom Boga Wszechmogącego. Zakończenie obecnego kryzysu dokona się zgodnie z Jego zamysłami, naszym zaś zadaniem jest jedynie ofiarować Mu nasze wysiłki oraz — na miarę naszych możliwości — współpracować z Jego Boską Wolą.
Skoro podjęliśmy w swoim sumieniu decyzję, że niemożliwe jest, aby człowiek zasiadający obecnie na Tronie Piotrowym był katolickim papieżem (a konkluzja ta wynika z czystej nauki teologicznej Kościoła i Jego nieomylnego Magisterium – nie jest natomiast wynikiem prawnego orzeczenia Kościoła, bo takowego nikt nie wyda z prostej przyczyny: moderniści, którzy opanowali najwyższe urzędy kościelne, sami siebie nie ekskomunikują), miejmy odwagę być konsekwentnymi sedewakantystami, używając potocznej nazwy dla katolików negujących papiestwo modernistycznych uzurpatorów.
Pozwolę sobie w tym miejscu zacytować słowa J.E. bpa Marka Pivarunasa CMRI (artykuł „Sedewakantyzm”):
Zachęcamy wszystkich czytelników do lektury.
W numerze między innymi:
wstęp Od redakcji.
BRACTWO ŚW. PIUSA X MA 4 NOWYCH BP-ÓW.
SEDEWAKANTYZM – POWÓD DO CHWAŁY I TRWANIA W NIM?
PUŁAPKI FAŁSZYWEGO KONSERWATYZMU
KONSEKRACJA JE O. BPA MICHAŁA M. F.SS.R.
CZYSTA PRAWDA, BEZ KOMPROMISU
O KIJACH, KAMIENIACH I WYZWISKACH, KTÓRE NIGDY NAS NIE ZRANIĄ
REDEMPTORYŚCI ZAALPEJSCY
Crush the holy priest
Morbid Angel, Chapel of Ghouls1
Konsekracje biskupie w Écône, do których doszło 1 lipca 2026 roku, sprowokowały liczne komentarze opublikowane w prasie i internecie, łącznie z absurdalnymi insynuacjami, że Bractwo Kapłańskie św. Piusa X (FSSPX) uważa za zło wszystkie zmiany, jakie zaszły w Kościele po Soborze Trydenckim. Autorzy, którzy często nawet nie próbują udawać katolików, wyrażali zatroskanie „skrajnie prawicową schizmą”2. Jawni heretycy i bluźniercy nie od dziś zresztą krytykują duchownych „niesłuchających papieża” (taka drobna osobliwość współczesnych dziejów Kościoła).
Są też inni publicyści, wytrwale szukający trzeciej drogi między modernizmem i Tradycją. Kolejni zaś wyobrażają sobie, że następcą tzw. papieży soborowych będzie prędzej czy później ktoś, kto przekreśli dokonania poprzedników i w jakiś cudowny sposób wyśle cały modernizm na śmietnik historii – wystarczy więc przetrwać do wyboru takiego kapłana, który po wyborze na Stolicę Piotrową porzuci ketman i ujawni się jako wróg rewolucji Soboru Watykańskiego II, mimo że wcześniej, awansując na kolejne szczeble hierarchii Nowego Kościoła, będzie musiał dawać dowody wierności „aktualnemu nauczaniu”. Dlaczego uważam, że nieznani mi osobiście autorzy sedepleniści żywią takie nadzieje? Bo gdyby ich nie żywili, oznaczałoby to, iż nie wierzą w stanowisko teologiczne na temat kryzysu w Kościele, jakie publicznie głoszą.
Wielu katolików dziś ma przynajmniej pewne wątpliwości co do legitymacji ostatnich pretendentów do papiestwa. Jednak jeśli to stanowisko w praktyce nie istnieje, jedność zostaje zaciemniona. Jurysdykcja staje się sporna, dyscyplina przechodzi w improwizację, a katolicy powoli przyzwyczajają się do życia, jakby Kościół funkcjonował normalnie bez widocznej głowy, której mogliby się podporządkować z prostotą. Ale to nie jest normalne. Wakat na Stolicy Apostolskiej, uznany przez wielu katolików, którzy pozostali wierni, zwłaszcza jeśli stanie się trwały, nie jest stabilnym rozwiązaniem, lecz raną, która nadal się pogłębia.
Kazanie ks. Rafała Trytka wygłoszone w kaplicy Matki Bożej Królowej Polski w Krakowie, ul. Sarego 18/2.
