STRONA INTERNETOWA POWSTAŁA W CELU PROPAGOWANIA MATERIAŁÓW DOTYCZĄCYCH INTEGRALNEJ WIARY KATOLICKIEJ POD DUCHOWĄ OPIEKĄ św. Ignacego, św. Dominika oraz św. Franciszka

Cytaty na nasze czasy:

"Człowiek jest stworzony, aby Boga, Pana naszego, chwalił, czcił i Jemu służył, a przez to zbawił duszę swoją. Inne zaś rzeczy na obliczu ziemi są stworzone dla człowieka i aby mu pomagały do osiągnięcia celu, dla którego jest on stworzony"

Św. Ignacy Loyola


"Papa materialiter tantum, sed non formaliter" (Papież tylko materialnie, lecz nie formalnie)

J.E. ks. bp Guerard des Lauriers


"Papież posiada asystencję Ducha Świętego przy ogłaszaniu dogmatów i zasad moralnych oraz ustalaniu norm liturgicznych oraz zasad karności duszpasterskiej. Dlatego, że jest nie do pomyślenia, aby Chrystus mógł głosić te błędy lub ustalać takie grzeszne normy dyscyplinarne, to tak samo jest także nie do pomyślenia, by asystencja, jaką przez Ducha Świętego otacza On Kościół mogła zezwolić na dokonywanie podobnych rzeczy. A zatem fakt, iż papieże Vaticanum II dopuścili się takich postępków jest pewnym znakiem, że nie posiadają oni autorytetu władzy Chrystusa. Nauki Vaticanum II, jak też mające w nim źródło reformy, są sprzeczne z Wiarą i zgubne dla naszego zbawienia wiecznego. A ponieważ Kościół jest zarówno wolny od błędu jak i nieomylny, to nie może dawać wiernym doktryn, praw, liturgii i dyscypliny sprzecznych z Wiarą i zgubnych dla naszego wiecznego zbawienia. A zatem musimy dojść do wniosku, że zarówno ten sobór jak i jego reformy nie pochodzą od Kościoła, tj. od Ducha Świętego, ale są wynikiem złowrogiej infiltracji, jaka dotknęła Kościół. Z powyższego wynika, że ci, którzy zwołali ten nieszczęsny sobór i promulgowali te złe reformy nie wprowadzili ich na mocy władzy Kościoła, za którą stoi autorytet władzy Chrystusa. Z tego słusznie wnioskujemy, że ich roszczenia do posiadania tej władzy są bezpodstawne, bez względu na wszelkie stwarzane pozory, a nawet pomimo pozornie ważnego wyboru na urząd papieski."

J.E. ks. bp Donald J. Sanborn

piątek, 9 października 2026

W 68. rocznicę śmierci Papieża Piusa XII

            9 października 1958 roku w Castel Gandolfo zmarł Papież Pius XII — Eugeniusz Pacelli. W sześćdziesiątą ósmą rocznicę jego śmierci wspominamy Ojca Świętego i oddajemy hołd jego posłudze jako Następcy św. Piotra, Wikariusza Chrystusa i widzialnej głowy Kościoła katolickiego. Z wdzięcznością przypominamy jego troskę o powierzony mu Kościół oraz nauczanie, które pozostaje dla nas drogowskazem w czasach wielkiego zamętu i odstępstwa. Jego pontyfikat przypadł na lata wojny i powojennych prześladowań, gdy miliony wiernych doświadczały cierpienia, a chrześcijański porządek był niszczony przez bezbożne ideologie. Pośród tych doświadczeń Stolica Apostolska pozostawała dla katolików ośrodkiem jedności, a w osobie Papieża wierni znajdowali najwyższego pasterza i nauczyciela, powołanego do strzeżenia depozytu Wiary, utwierdzania braci i prowadzenia dusz do zbawienia. Wspomnienie papieża Piusa XII przypomina nam wielkość i znaczenie urzędu papieskiego, którego autorytet pochodzi od Chrystusa i służy zachowaniu Jego nauki w całym Kościele.

Papież Pius XII pozostawił bogate nauczanie, do którego trzeba powracać również dzisiaj. W encyklice Mystici Corporis Christi wykładał naukę o Kościele jako Mistycznym Ciele Chrystusa; w Mediator Dei przypominał istotę świętej liturgii i Ofiary Mszy świętej; w Humani generis przestrzegał przed błędami podważającymi podstawy katolickiej doktryny. Dokumenty te dotyczą spraw szczególnie atakowanych przez modernizm: nadprzyrodzonej natury Kościoła, ofiarnego charakteru Mszy świętej i niezmienności prawdy dogmatycznej. Ukoronowaniem jego nauczania maryjnego było uroczyste ogłoszenie dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny 1 listopada 1950 roku. Dziedzictwo to pozostaje żywym zobowiązaniem dla wiernych, którzy mają obowiązek poznawać naukę Kościoła, przyjmować ją integralnie tzn. w całości i według niej kształtować własne życie. Oddając hołd Papieżowi, powinniśmy zatem sięgać do jego nauczania, bronić przekazywanych w nim prawd i podporządkowywać im własne postępowanie. Prawdy objawione przez Boga nie tracą mocy wraz z upływem czasu, a obowiązek ich wyznawania nie ustaje wtedy, gdy świat domaga się ich przemilczenia lub zmiany. Żadna przemiana obyczajów ani żądanie dostosowania Kościoła do współczesności nie daje prawa do odrzucenia tego, czego Kościół Święty zawsze i wszędzie nauczał z autorytetem otrzymanym od swego Boskiego Założyciela.

Od śmierci Piusa XII upłynęło już sześćdziesiąt osiem lat. Dla katolików trwających przy integralnej Wierze jest to również bolesna rocznica początku wakatu Stolicy Apostolskiej. Wierność papiestwu nakazuje nam zachować zarówno przekazaną przez Papieży naukę, jak i pragnienie przywrócenia Kościołowi prawowitego Następcy św. Piotra. Długotrwały wakat nie jest dla Kościoła sytuacją korzystną ani pożądaną, nie pomniejsza znaczenia papiestwa ani nie zwalnia katolików z troski o przywrócenie Kościołowi widzialnej głowy. Tym mocniej przypomina, jak wielkim dobrem jest obecność prawowitego Papieża, który sprawuje najwyższą władzę pasterską i utwierdza cały Kościół w Wierze. Nie wolno przyzwyczaić się do osierocenia ani uznać go za stan, który nie wymaga już modlitwy i wysiłku. W tę rocznicę módlmy się za duszę śp. Papieża Piusa XII, prosząc zarazem Boga o zachowanie nas w katolickiej Wierze, o świętych kapłanów i biskupów oraz o zakończenie długiego wakatu Stolicy Piotrowej. Niech pamięć o zmarłym Ojcu Świętym umacnia nas w wierności Kościołowi, który Chrystus ustanowił dla zbawienia dusz, i pobudza do wytrwałej modlitwy, aby na Stolicy św. Piotra znów zasiadł prawowity Papież.

Wieczny odpoczynek racz mu dać, Panie,
a światłość wiekuista niechaj mu świeci.
Niech odpoczywa w pokoju. Amen.

Bractwo Rycerzy Papieża Piusa XII

Za: rycerzepiusaxii.blogspot.com/2026/10/w-68-rocznice-smierci-papieza-piusa-xii.html

Autor: o