Encyklika Papieża Benedykta XIV A quo primum
do Prymasa, Arcybiskupów i Biskupów Polski dotycząca tego, co
jest zabronione żydom mieszkającym w tych samych miastach i okręgach, co
i chrześcijanie
Miłościwi Bracia,
Zdrowie i Apostolskie Błogosławieństwo
Dzięki
wielkiej Boskiej Dobroci pierwsze fundamenty naszej Świętej Katolickiej
Religii zostały, za panowania Naszego poprzednika Leona VIII, założone
pod koniec dziesiątego wieku dzięki usilnej działalności księcia Mieszka
i jego chrześcijańskiej małżonki Dąbrówki. Tak dowiadujemy się od
Długosza, autora Waszych roczników (Księga II, strona 94). Od tego czasu
naród polski, zawsze religijny i pełen poświęcenia, w swej wierności do
przyjętej przez niego Świętej Religii pozostał niewzruszony i omijał z
odrazą wszelki rodzaj sekciarstwa. Im bardziej różne sekty nie szczędząc
wysiłków, starały się usadowić w Królestwie Polskim, w celu szerzenia
tam ziarna ich błędów, herezji i wykolejonych opinii, tym bardziej
Polacy lojalne i stanowczo opierali się tym wysiłkom, dając coraz więcej
dowodów swej wierności.
Rozpatrzmy tu kilka przykładów tej wierności. Przede wszystkim musimy
wspomnieć o tym, co powinno być uważane za szczególnie właściwe i dla
naszych celów zdecydowanie najważniejsze. To jest parada nie tylko
chwalebnej pamięci tych miłościwie uwielbionych w świętym kalendarzu
Kościoła, męczenników, spowiedników, dziewic i ludzi odznaczających się
się świątobliwością, którzy rodzili się, żyli i umierali w Królestwie
Polskim, ale także wielu chwalebnie odbytych w tymże królestwie i
owocnych w dobre wyniki soborów i synodów. Dzięki usilnym staraniom tych
zebrań zostało odniesione wspaniałe i sławne zwycięstwo nad luteranami,
którzy próbowali wszelkich sposobów i środków, by uzyskać prawo wstępu i
zabezpieczyć swe pozycje w tym królestwie. Przykładem tego jest wielki
Sobór w Piotrkowie, który odbył się za pontyfikatu Naszego światłego
poprzednika i rodaka Grzegorza XIII pod przewodnictwem Lipomanus’a,
biskupa Verony i Nuncjusza Apostolskiego.