Aby zrozumieć, dlaczego zajmowanie stanowiska sedewakantystycznego nie czyni kogoś automatycznie schizmatykiem, warto przyjrzeć się temu, jak katolickie prawo kanoniczne i tradycyjna teologia definiują schizmę, a jak postrzegają błąd w osądzie w czasie kryzysu. Zgodnie z prawem kanonicznym schizma jest definiowana jako odmowa podporządkowania się Najwyższemu Kapłanowi lub zerwania komunii z członkami Kościoła mu podporządkowanymi. Co istotne, schizma wymaga odmowy przyjęcia urzędu papieskiego lub celowego odłączenia się od Kościoła katolickiego.
Sedewakantysta, z definicji, nie odrzuca urzędu papieskiego. W rzeczywistości całe jego stanowisko zazwyczaj opiera się na pragnieniu ochrony absolutnego autorytetu i nieomylności urzędu papieskiego. Argumentują, że prawdziwy papież nie może nauczać błędów ani promulgować szkodliwej Mszy; dlatego, ponieważ wierzą, że czynili to papieże posoborowi, dochodzą do wniosku, że urząd ten musi być wolny. Chociaż główny nurt katolicyzmu argumentowałby, że wniosek ten jest poważnym błędem teologicznym, jest on klasyfikowany jako błąd co do faktów, a nie akt schizmy. Sedewakantysta zamierza być posłuszny prawdziwemu papieżowi; po prostu wierzy, słusznie lub nie, że obecnie nie ma prawdziwego papieża, któremu można by być posłusznym.
Historia Kościoła pokazuje, że katolicy mogą się mylić co do tego, kto jest prawowitym papieżem, nie odcinając się od Kościoła. Podczas schizmy zachodniej, która trwała od 1378 do 1417 roku, ostatecznie trzech różnych mężczyzn podawało się za papieża w tym samym czasie. Zamieszanie strukturalne było tak poważne, że nawet kanonizowani święci stanęli po przeciwnych stronach.
Święta Katarzyna ze Sieny uznawała i wspierała rzymskiego pretendenta do tronu, Urbana VI, podczas gdy św. Wincenty Ferrer, potężny dominikański cudotwórca, gorliwie popierał pretendenta do tronu awiniońskiego, Klemensa VII, który jest obecnie oficjalnie uznawany przez Kościół za antypapieża. Św. Wincenty Ferrer aktywnie podporządkowywał się i głosił kazania w imieniu człowieka, który nie był prawdziwym papieżem. Mimo to Kościół nigdy nie ogłosił św. Wincentego Ferrera schizmatykiem, ponieważ jego intencją było posłuszeństwo prawdziwemu Wikariuszowi Chrystusa; Po prostu się pomylił z powodu czystego chaosu tamtych czasów. Tradycyjni kanoniści argumentują, że sedewakantyści znajdują się w podobnej sytuacji strukturalnego zamieszania.
Nawet w czasach współczesnych surowi kanoniści i władze watykańskie dostrzegają to rozróżnienie. Kiedy tradycyjni katolicy spotykali się z oskarżeniami o schizmę za uczęszczanie do niezależnych kaplic lub wyznawanie nieregularnych poglądów kanonicznych, Rzym historycznie zachowywał ostrożność. Aby czyn został uznany za schizmatycki, musi istnieć subiektywna moralna wola zerwania z Kościołem. Ponieważ sedewakantyści głęboko wierzą, że zachowują historyczną wiarę katolicką i są gotowi podporządkować się papieżowi, którego uważają za prawowitego, brakuje istotnego duchowego elementu schizmy, jakim jest bunt przeciwko samemu Kościołowi.
Chociaż stanowisko to umieszcza jednostkę w nieregularnym, odizolowanym stanie kanonicznym i jest odrzucane zarówno przez zdecydowaną większość tradycyjnych, jak i głównego nurtu katolików, pozostaje ono poważną teologiczną diagnozą obecnego kryzysu, a nie automatycznym, formalnym odstępstwem od Kościoła katolickiego.
Tekst tłumaczony przez translate
