STRONA INTERNETOWA POWSTAŁA W CELU PROPAGOWANIA MATERIAŁÓW DOTYCZĄCYCH INTEGRALNEJ WIARY KATOLICKIEJ

Cytaty:

"Papa materialiter tantum, sed non formaliter" (Papież tylko materialnie, lecz nie formalnie)

J.E. ks. bp Guerard des Lauriers



"Papież posiada asystencję Ducha Świętego przy ogłaszaniu dogmatów i zasad moralnych oraz ustalaniu norm liturgicznych oraz zasad karności duszpasterskiej. Dlatego, że jest nie do pomyślenia, aby Chrystus mógł głosić te błędy lub ustalać takie grzeszne normy dyscyplinarne, to tak samo jest także nie do pomyślenia, by asystencja, jaką przez Ducha Świętego otacza On Kościół mogła zezwolić na dokonywanie podobnych rzeczy. A zatem fakt, iż papieże Vaticanum II dopuścili się takich postępków jest pewnym znakiem, że nie posiadają oni autorytetu władzy Chrystusa. Nauki Vaticanum II, jak też mające w nim źródło reformy, są sprzeczne z Wiarą i zgubne dla naszego zbawienia wiecznego. A ponieważ Kościół jest zarówno wolny od błędu jak i nieomylny, to nie może dawać wiernym doktryn, praw, liturgii i dyscypliny sprzecznych z Wiarą i zgubnych dla naszego wiecznego zbawienia. A zatem musimy dojść do wniosku, że zarówno ten sobór jak i jego reformy nie pochodzą od Kościoła, tj. od Ducha Świętego, ale są wynikiem złowrogiej infiltracji, jaka dotknęła Kościół. Z powyższego wynika, że ci, którzy zwołali ten nieszczęsny sobór i promulgowali te złe reformy nie wprowadzili ich na mocy władzy Kościoła, za którą stoi autorytet władzy Chrystusa. Z tego słusznie wnioskujemy, że ich roszczenia do posiadania tej władzy są bezpodstawne, bez względu na wszelkie stwarzane pozory, a nawet pomimo pozornie ważnego wyboru na urząd papieski."

J.E. ks. bp Donald J. Sanborn

środa, 12 października 2016

Dla konwertytów z wyznania ewangelickiego (cz. III)

Znalezione obrazy dla zapytania dla konwertytów z wyznania ewangelickiego 
 (cd.)

21. Dlaczego Kościół katolicki wymaga ustnego wyznania grzechów?
Kościół katolicki wymaga ustnego wyznania grzechów, opierając się na słowach Jezusa Chrystusa: "Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane" (J 20, 23).
Z tych słów wynika, że spowiednik jest sędzią, w trybunale pokuty, mając zaś obowiązek nadać zbawienną pokutę, jest on także lekarzem dusz. Sędzia musi poznać winę, zanim wyda wyrok, lekarz zaś nie może leczyć choroby, dopóki jej nie zbada. Dlatego nie wystarczy spowiadać się samemu Bogu, jak to czynią protestanci, należy nadto na spowiedzi wyznać wszystkie grzechy, przynajmniej śmiertelne. Pokutnego wyznania grzechów domaga się nadto sprawiedliwość Boża, aby ten, kto nie wstydził się grzeszyć, odczuł wstyd przy ich wyznaniu.


22. Jaka jest nauka Kościoła katolickiego o odpustach?
Jest w Kościele Chrystusowym niewyczerpany skarbiec duchowny, utworzony z przeobfitych zasług Jezusa Chrystusa, Najśw. Maryi Panny i Świętych. Ze skarbca tego czerpie Kościół katolicki udzielając odpustu na mocy władzy otrzymanej od Chrystusa (Mt 16, 19).
Nikt nie może drugim wysłużyć wiecznego zbawienia, ale można zadośćuczynić za te kary doczesne, które ktoś drugi musiałby odpokutować.
To zadośćuczynienie jest niejako spłatą długu, nic zaś nie przeszkadza, aby jeden za drugiego spłacał dług. Udzielając odpustu, Kościół darowuje część kary doczesnej - po odpuszczeniu grzechów w sakramencie pokuty. Przed odpuszczeniem grzechów śmiertelnych w sakr. pokuty nie można dostąpić odpustu kar doczesnych.
Protestanci odrzucają naukę o odpustach, mimo że ta nauka w wysokim stopniu pobudza do uczynków pokutnych i zadośćczyniących. Jeżeli np. Kościół nadaje odpust 300 dni, to znaczy, że mocą władzy otrzymanej od Pana Boga, odpuszcza nam tyle kary doczesnej, ile by odpuścił, gdybyśmy według dawnej praktyki kościelnej odbywali publiczną pokutę przez 300 dni. Jest to tzw. "władza kluczy". Już Paweł św. udzielił odpustu, czyniąc użytek z tej władzy. On to powagą swoją zwolnił wyklętego z Kościoła kazirodcę w Koryncie od dalszej pokuty, skoro tylko ów kazirodca okazał prawdziwą skruchę (2 Kor 2, 10; 1 Kor 3, 5).

23. Jakie są warunki pozyskania odpustu?
Aby dostąpić odpustu, potrzeba:
1. być w łasce Boskiej, to jest bez grzechu ciężkiego;
2. wypełnić to wszystko, co Kościół przepisuje dla dostąpienia odpustu.
Protestanci naukę o odpustach odrzucają.

24. Co to jest ostatnie namaszczenie?
Według nauki Kościoła katolickiego ostatnie namaszczenie jest to sakrament, w którym ciężko chory przez namaszczenie olejem św. i modlitwę kapłana otrzymuje łaskę Boską dla duszy, a częstokroć odzyskuje zdrowie. Ostatnie namaszczenie należy przyjmować - z reguły - po spowiedzi św. Jeżeliby chory spowiadać się nie mógł, powinien wzbudzić żal za grzechy.
Ostatnie namaszczenie gładzi grzechy, nawet ciężkie, o ile chory miał przynajmniej niedoskonały żal za nie, stosownie do słów św. Jakuba (5, 14,-5): "Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone.". Sakramentu ostatniego namaszczenia można udzielić także choremu, który byłby prawdopodobnie o niego prosił, gdyby był nie stracił przytomności. Warunkowo zaś udzielić należy Namaszczenia, gdy zachodzi wątpliwość, czy chory doszedł do używania rozumu lub czy znajduje się w niebezpieczeństwie śmierci, albo też czy jeszcze żyje (Kan. 941, 943).

25. Co to jest sakrament kapłaństwa?
Według nauki Kościoła katolickiego kapłaństwo jest to sakrament, w którym otrzymuje się odpowiednią władzę i osobną łaskę do godnego jej sprawowania.
Apostoł Piotr św. mówi wprawdzie do wszystkich chrześcijan: "Wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar" (1 P 2, 5), ale władzę sprawowania ofiary Mszy św., tudzież władzę odpuszczania grzechów nadał Jezus Chrystus tylko apostołom i przez włożenie rąk wyświęconym biskupom i kapłanom (por. 1 Tym 4, 14; 2 Tym 1, 6; 1 Tym 5, 22; Dz 6, 6).

26. Co to jest sakrament małżeństwa?
Małżeństwo jest to sakrament, który łączy dwie wolne chrześcijańskie osoby: mężczyznę i niewiastę w nierozerwalny związek (małżeński) i daje im łaskę do wiernego wypełniania obowiązków tego stanu (Ef 5, 32).
Kontrakt małżeński jest według nauki Kościoła katolickiego symbolem tego związku, który łączy Chrystusa z Kościołem. Jak związek Chrystusa z Kościołem jest nierozerwalny (Mt 28, 20), tak nierozerwalne jest małżeństwo pomiędzy chrześcijanami.

27. Jaka jest nauka Kościoła katolickiego o nierozerwalności małżeństwa?
Odmiennie od nauki protestanckiej uczy Kościół katolicki, że małżeństwo jest nierozerwalne nawet w wypadku cudzołóstwa jednego z małżonków (Kan. 1129 - por. 1 Kor 7, 10-16.39; Rz 7, 3).
Gdyby cudzołóstwo umożliwiało rozerwanie małżeństwa, otwierałoby to szeroką drogę występkom tego rodzaju oraz niewierności małżeńskiej. Małżonka cudzołożna ponadto byłaby w takim razie bardziej uprzywilejowana niż kobieta, którą mąż złośliwie porzucił. Ta pierwsza bowiem mogłaby zawrzeć nowe związki małżeńskie, kobieta zaś opuszczona nie miałaby tego prawa. Dlatego Kościół katolicki rozwodów nie dopuszcza.

28. Jakie stanowisko zajmuje Kościół katolicki w sprawie rozwodów cywilnych udzielanych przez państwo?
Kościół katolicki zajmuje odmienne od protestantów stanowisko, utrzymując, że państwo nie powinno przywłaszczać sobie prawa pozwalania katolikom na rozwody, one bowiem sprzeciwiają się charakterowi małżeństwa, które właśnie przez tę cechę nierozerwalności i jedności jest instytucją Bożą. Rozwody cywilne łamiąc prawo kościelne, Kościołowi w tym wypadku nadane przez samego Chrystusa, sprowadzają konflikty pomiędzy władzą duchowną i świecką, szerzą zepsucie, rozluźniają jedność małżeńską, wpływają ujemnie na wychowanie dzieci, co wszystko wyrządza niepowetowane szkody samemu państwu.

29. Które postanowienia prawa kanonicznego co do małżeństw mieszanych odnoszą się do konwertytów?
Jeżeli konwertyta z wyznania ewangelickiego (względnie z każdego innego wyznania niekatolickiego) zawarł ślub z osobą katolickiego wyznania wobec niekatolickiego duchownego, powinien 1) postarać się u swego Ordynariusza o zdjęcie klątwy, w którą wpada katolik zawierający ślub wobec niekatolickiego duchownego (kanon 2319); 2) powinien odnowić zgodę małżeńską w obliczu Kościoła katol. Tego rodzaju bowiem małżeństwa mieszane, zawarte wbrew postanowieniom prawa kan. (kan. 1061), są wobec Kościoła katol. nieważne.
Poza tym wszystkie dzieci z takiego małżeństwa powinny być ochrzczone i wychowane w religii katol. (kan. 1061).

30. W czym różnią się oba wyznania (ewangelickie i katolickie) co do nauki o grzechu pierworodnym?
a) Według protestantów po grzechu pierworodnym człowiek utracił całkowicie wolną wolę, między innymi przyrodzonymi darami. - Kościół katolicki natomiast uczy, że grzech pierworodny nie odebrał człowiekowi wolnej woli, ale ją tylko osłabił, wzmacniając skłonność do złego. Samo Pismo św. przyznaje nawet upadłemu człowiekowi wolną wolę: "On na początku stworzył człowieka i zostawił go własnej mocy rozstrzygania. Jeżeli zechcesz, zachowasz przykazania: a dochować wierności jest Jego upodobaniem. Położył przed tobą ogień i wodę, co zechcesz, po to wyciągniesz rękę" (Syr 15, 14-16). Zaprzeczanie wolnej woli otwiera szeroką drogę niezliczonym występkom oraz pobudza ich do nieuzasadnionego uniewinniania.
b) Pożądliwość, z którą człowiek się rodzi, jest skutkiem grzechu pierworodnego i karą za grzech. Ale nie można niepokoić sumień ludzkich utrzymując, że wrodzona nam pożądliwość jest grzechem. Pożądliwość sama w sobie nie jest grzechem, bo nie jest czymś dobrowolnym i od nas zależnym. Pożądliwość może stać się grzechem dopiero z chwilą, kiedy człowiek na pokusę przyzwoli.
"To własna pożądliwość wystawia każdego na pokusę i nęci. Następnie pożądliwość, gdy pocznie, rodzi grzech, a skoro grzech dojrzeje, przynosi śmierć" (Jk 1, 14-15).

(cdn.)

Źródło: http://msza.net/i/cz17_11.html