Ubiegłej nocy dowiedziałem się o oświadczeniu diecezji Aberdeen dotyczącym postępowania kanonicznego, w ramach którego uznano mnie za winnego schizmy, oraz zawartego w nim ostrzeżenia, że wierni tej diecezji nie powinni utrzymywać z nami żadnych kontaktów.
Obfity pokój przenikający nasze sumienia stanowi dla nas wszystkich wystarczające potwierdzenie, że jesteśmy katolikami — katolikami uwolnionymi z sytuacji, w których przez kilka ostatnich lat byliśmy przetrzymywani niczym zakładnicy. Miłuję tych, którzy nas osądzili. Miłość nie obraża się, dlatego fałszywe osądy i wykluczenie wcale nas nie obrażają. Prosimy o przebaczenie wszystkich zarzucanych nam przewinień w takim zakresie, w jakim rzeczywiście jesteśmy ich winni. Nie mam świadomości, abym powiedział lub pomyślał cokolwiek z zamiarem uchybienia miłości. Trzeba jednak liczyć się z tym, że odmienne poglądy — właśnie dlatego, że są odmienne — mogą kogoś urazić. Proszę mi wybaczyć.
Rozterki i wątpliwości wymagają rozstrzygnięcia. Kiedy nie znajdujemy na nie oczywistych odpowiedzi, musimy szukać wyjaśnienia. Kiedy brakuje jasnego światła, musimy się modlić i poszukiwać światła. Gdy je odnajdujemy, przychodzi ulga, ponieważ wątpliwości się rozwiewają. Oto w najkrótszych słowach cała nasza droga: wielka ulga, olśniewająca jasność, święty pokój, którego świat dać nie może, oraz wewnętrzny pokój i życzliwość wobec wszystkich, którzy nie odnaleźli tego, co odnaleźliśmy my — nawet jeżeli usiłują nas ukarać za odnalezienie skarbu ukrytego w roli.
Podobnie jak człowiek z Ewangelii jesteśmy gotowi sprzedać wszystko, aby za każdą cenę nabyć tę rolę ze względu na znajdujący się w niej skarb; ze względu na złoto, które nie jest ani fałszywe, ani „złotem głupców”, lecz jest niezniszczalne, apostolskie i niezmienne — skarb, dla którego warto znieść loch, ogień i miecz. Domine, semper da nobis panem hunc. „Panie, dawaj nam zawsze tego chleba” (J 6,34). A Jezus im rzekł: „Jam jest chleb żywota: kto do mnie przychodzi, łaknąć nie będzie; a kto wierzy we mnie, nigdy pragnąć nie będzie”. Szczęśliwi klękamy przed Dzieciątkiem Jezus w Jego Betlejem — Domu Chleba — gdzie daleki jest ryk tych, którzy nas oskarżają, a bliski głos Tego, który nas miłuje. Błogosławimy tych, którzy nas oskarżają. Błogosławimy ich.
Modlimy się, aby również oni posłuchali rady Matki Bożej Fatimskiej: nauczcie się czytać! Czytajcie encykliki prawdziwych papieży; zapoznajcie się z ich ostrzeżeniami dotyczącymi działań nieprzyjaciół Kościoła oraz przenikania przez nich do Jego świętych struktur. Papieże sprzed Vaticanum II używali bardzo stanowczych określeń wobec tych „papieży i kapłanów”, którzy szerzą indyferentyzm religijny, czyli fałszywy ekumenizm. Nazywali ich „szaleńcami” oraz ludźmi „w najwyższym stopniu podejrzanymi o herezję”. Porównywali ich do złodziei. Byli deprawatorami, ludźmi o przewrotnych poglądach; ludźmi głoszącymi poglądy fałszywe, haniebne i niewiarygodne. Byli niegodziwcami i oszustami, rozsiewali truciznę i mieli zginąć na wieki. Posługiwali się nowymi, niezwykle podstępnymi sposobami działania.
Zapytacie: kim oni są? Gdzie się znajdują? Ludzie ci znajdują się na łonie i w samym sercu Kościoła — to oni torują drogę wielkiemu ruchowi apostazji. Papieże sprzed Vaticanum II osądzili papieży Vaticanum II. Według papieża Leona XIII wszyscy oni są szaleńcami. Papież Pius X osądza ich następująco: rozsiewają truciznę po całym drzewie, tak iż nie ma takiej części prawdy katolickiej, której by nie tknęli, ani takiej, której nie usiłowaliby skazić. […] Z łatwością wprowadzają niebacznych w błąd.
Żaden z tych osądów nie pochodzi od nas. Są to określenia i osądy papieży sprzed Vaticanum II — i odnoszą się one do papieży Vaticanum II, którzy rozprzestrzenili swoje błędy po całym Kościele Świętym.
Ludzie mogą wstrzymać oddech ze zdumienia! Mogą powiedzieć, że jest to „nie do pomyślenia”. Owszem, lecz wiele rzeczy „nie do pomyślenia” rzeczywiście się wydarza. A kiedy się wydarzą, niosą ze sobą konsekwencje. Żyjemy pośród następstw rzeczy najbardziej „nie do pomyślenia”. Dobrzy ludzie, którzy nie przyjmują tego, co piszę, są dobrymi ludźmi, którzy albo nie nauczyli się czytać, albo nie chcą zmierzyć się z konsekwencjami tego, co „nie do pomyślenia”!
Nawet dobrzy duchowni — biskupi i kapłani — muszą albo sięgnąć do encyklik świętych papieży i rzetelnie zapoznać się z ich nauczaniem, albo żyć w chaosie będącym następstwem rzeczy najbardziej „nie do pomyślenia”.
Czytanie, nauczenie się czytania, uwierzenie świętym papieżom oraz zmierzenie się z rzeczywistością, w której żyjemy, nie sprawia, że ktokolwiek przestaje być katolikiem. „Kary” nakładane przez ludzi mających dobre intencje nic nie znaczą. Niech Jezus i Maryja królują w naszych sercach i sumieniach. Niech głosy świętych papieży nie zostaną uciszone. Niech panowanie ślepców i oszustów dobiegnie rychłego końca.
28 lipca 2026 roku
Źródło: Papa Stronsay – Of Sticks and Stones and Names That Never Hurt Us
Za: tenetetraditiones.blogspot.com/2026/07/bp-micha-maria-fssr-o-kijach-kamieniach.html#more
