Celibat kapłański bywa dziś przedstawiany jako anachronizm, ciężar nie do uniesienia albo źródło kryzysów Kościoła. Coraz częściej podważają go nie tylko krytycy chrześcijaństwa, ale także sami wierzący, traktując go jako przepis czysto dyscyplinarny, który można by łatwo zmienić „dla dobra Kościoła”. Problem polega na tym, że w tych dyskusjach bardzo rzadko dotyka się istoty celibatu. Mówi się o funkcjonalności, psychologii, statystykach, a zapomina się o jego głębokim znaczeniu duchowym.
Celibat nie jest negacją małżeństwa ani pogardą dla ludzkiej miłości. Przeciwnie, zakłada, że miłość jest tak poważna, iż nie da się jej przeżywać połowicznie. Kapłański celibat jest znakiem całkowitej dyspozycyjności wobec Boga i Kościoła. Jest odpowiedzią na wezwanie, które nie mieści się w logice „i to i to”, lecz w logice „wszystko albo nic”. Jezus sam wskazuje na tę drogę, mówiąc o tych, „którzy dla królestwa niebieskiego sami pozostają bezżenni” (Mt 19,12). Jest to szczególne powołanie, które ma sens tylko wtedy, gdy jest dobrowolne i przeżywane w wolności.
