STRONA INTERNETOWA POWSTAŁA W CELU PROPAGOWANIA NAJLEPSZYCH MATERIAŁÓW DOTYCZĄCYCH INTEGRALNEJ WIARY KATOLICKIEJ

Cytaty:

"Papa materialiter tantum, sed non formaliter" (Papież tylko materialnie, lecz nie formalnie)

J.E. ks. bp Guerard des Lauriers



"Papież posiada asystencję Ducha Świętego przy ogłaszaniu dogmatów i zasad moralnych oraz ustalaniu norm liturgicznych oraz zasad karności duszpasterskiej. Dlatego, że jest nie do pomyślenia, aby Chrystus mógł głosić te błędy lub ustalać takie grzeszne normy dyscyplinarne, to tak samo jest także nie do pomyślenia, by asystencja, jaką przez Ducha Świętego otacza On Kościół mogła zezwolić na dokonywanie podobnych rzeczy. A zatem fakt, iż papieże Vaticanum II dopuścili się takich postępków jest pewnym znakiem, że nie posiadają oni autorytetu władzy Chrystusa. Nauki Vaticanum II, jak też mające w nim źródło reformy, są sprzeczne z Wiarą i zgubne dla naszego zbawienia wiecznego. A ponieważ Kościół jest zarówno wolny od błędu jak i nieomylny, to nie może dawać wiernym doktryn, praw, liturgii i dyscypliny sprzecznych z Wiarą i zgubnych dla naszego wiecznego zbawienia. A zatem musimy dojść do wniosku, że zarówno ten sobór jak i jego reformy nie pochodzą od Kościoła, tj. od Ducha Świętego, ale są wynikiem złowrogiej infiltracji, jaka dotknęła Kościół. Z powyższego wynika, że ci, którzy zwołali ten nieszczęsny sobór i promulgowali te złe reformy nie wprowadzili ich na mocy władzy Kościoła, za którą stoi autorytet władzy Chrystusa. Z tego słusznie wnioskujemy, że ich roszczenia do posiadania tej władzy są bezpodstawne, bez względu na wszelkie stwarzane pozory, a nawet pomimo pozornie ważnego wyboru na urząd papieski."

J.E. ks. bp Donald J. Sanborn

poniedziałek, 28 sierpnia 2017

"MYŚL KATOLICKA": O katolików integralnych cz.II


"Myśl Katolicka". Organ katolików świeckich. Pismo tygodniowe. N. 1-2. 4 i 11 luty 1908.
"Energiczna reakcja katolicyzmu rzymskiego integralnego – czytamy w "La Vigie" – przeciwko liberalizmowi pod wszelką postacią wywołała zdwojoną nienawiść względem prasy katolickiej integralnej. Była to rzecz przewidziana i nieunikniona. Niezaprzeczenie, katolicy integralni zwyciężają; jest to widoczne tak dalece, że nawet w środowiskach, które początkowo patrzały na ten ruch z niedowierzaniem, pełna niepokoju ciekawość zaczyna ustępować miejsca sympatii. Słowem, zauważyć się daje ruch, który, jeśli tylko katolicy integralni potrafią wytrwać, usunie im z drogi wiele przeszkód. Nieprzyjaciel to widzi; podsycane nienawiścią przeczucie nie myli go tym razem. Tym właśnie tłumaczą się wzmożone napaści prasy liberalizującej, jakich byliśmy świadkami w ostatnich czasach"...

"Mówiąc «katolicy integralni» – pisze dalej "La Vigie" – nie myślimy bynajmniej dodawać jakiejś nowej cechy do cech prawdziwego Kościoła. Kościół jest jeden, święty, powszechny i apostolski: to wystarcza. Nazywać integralnym sam Kościół, dogmat lub karność Kościoła Rzymskiego jest nonsensem, i nonsens podobny nigdy nie powstał w myśli naszej. Depozyt wiary pozostaje nienaruszony i doskonały pod strażą Stolicy Świętej; nie może więc być mowy o przywracaniu go do integralności. Nie ma dwóch katolicyzmów, z których jeden miałby być lepszym, a drugi gorszym, jeden całkowitym, a drugi umniejszonym, lecz katolicyzm obiektywnie jest jeden i ten sam dla wszystkich.

Inaczej jednak rzecz się ma subiektywnie. Któż nie przyzna, że katolicy, jako jednostki, bywają w rzeczywistości mniej lub więcej wierni zasadom Kościoła, że w postępowaniu swym zbyt często mijają się z doktryną, że niejednokrotnie błądzą w wierze, że, słowem, bywają źli i dobrzy? Otóż my chcemy być dobrymi katolikami, i słowo «integralny» nie oznacza nic więcej ponad to...".

–––––––––––

"Myśl Katolicka", 1913, nr 43, s. 341. (1)

Przypisy:

(1) Por. 1) "Myśl Katolicka", a) O katolików integralnych (I). b) Dla katolików rzymskich integralnych. c) Po czym poznać liberała? d) Kościół a kremacja. e) O wolność kobiety.

2) Bp Michał Nowodworski, Liberalizm.

3) Henryk Hello, Nowoczesne wolności w oświetleniu encyklik. Wolność sumienia – wolność wyznania – wolność prasy – wolność nauczania. b) Syllabus w wieku XX.

4) Mały katechizm o Syllabusie.

5) Ks. Andrzej Dobroniewski, Modernizm i moderniści.

6) Ks. Walenty Gadowski, Nauka Kościoła. Wybór orzeczeń dogmatycznych Kościoła katolickiego i jego praw kanonicznych.