29 maja miała miejsce rocznica Kanonizacji Piusa X. Dokonał jej Pius XII.
Giuseppe Melchiore Sarto urodził się 2 czerwca 1835 r. w Riese koło Wenecji jako drugi z dziesięciorga dzieci w ubogiej rodzinie miejskiego posłańca i szwaczki.
Wv1858 r., w wieku 23 lat, za specjalną dyspensą papieską – gdyż brakowało mu ośmiu miesięcy do wieku wymaganego przez prawo kanoniczne – otrzymał święcenia kapłańskie i posługiwał jako ksiądz parafialny aż do 1875 r., kiedy to dzięki wybitnym zdolnościom pasterskim i administracyjnym został mianowany kierownikiem duchowym seminarium i kanclerzem achidiecezji. Funkcje te sprawował do otrzymania sakry biskupiej w 1884 r. Przez następnych dziewięć lat był biskupem Mantui. Później otrzymał biret kardynalski i został patriarchą Wenecji.
Jako pasterz diecezji Giuseppe umiał być kochającym i życzliwym dla wszystkich ojcem, ale bywał także stanowczy, kiedy tego wymagała chwała Boża. Sam przyświecał swojemu duchowieństwu przykładem modlitwy, ubóstwa i gorliwości kapłańskiej. Baczną uwagę zwrócił na seminarium duchowne, by mogli stąd wychodzić odpowiednio przygotowani kapłani. Osobiście zwizytował wszystkie kościoły i parafie diecezji, by się przekonać naocznie o ich potrzebach materialnych i duchowych.
W 1892 r. zmarł patriarcha Wenecji, a Leon XIII wyznaczył na jego miejsce biskupa Sarto.
W 1903 r. zmarł wielki papież Leon XIII. 62 kardynałów po siódmym głosowaniu w dniu 4 sierpnia wybrało na jego następcę kardynała Sarto. Wybór przyjął ze łzami. Uroczysta koronacja odbyła się 9 sierpnia. Nowy papież przyjął imię Piusa X. W swojej pierwszej encyklice "Ad diem illum" wyłożył program swojego pontyfikatu: odnowić wszystko w Chrystusie.
Z całą energią zwalczał współczesne błędy. Największym niebezpieczeństwem był modernizm – prąd, który obalał niemal wszystkie dogmaty. Temu problemowi poświęcona była encyklika "Pascedni Dominici Gregis".
Był pierwszym Papieżem od wieków, który nie miał arystokratycznego pochodzenia — pochodził z biednej rodziny listonosza i szwaczki.
Podczas pontyfikatu m.in. zreformował zasady dotyczące Komunii Świętej — zezwolił na codzienne jej przyjmowanie i obniżył wiek Pierwszej Komunii Świętej do 7 lat. Wprowadził przysięgę antymodernistyczną, którą każdy duchowny musiał składać, by bronić się przed herezjami epoki.
Zakazał ingerencji władz świeckich w wybór Papieża, po tym, jak cesarz Austrii próbował zablokować wybór jego poprzednika (protest zwany ekskluzywą wobec próby wyboru na papieża kard. Mariana Rampolli del Tindaro zgłosił Polski kard. Jan Puzyna. Była to ostatnia ekskluzywa w historii. Rok później Pius X w konstytucji "Commissum Nobis" zniósł to prawo).
Był wielkim promotorem muzyki sakralnej, wydał instrukcję, która przywracała chorał gregoriański i eliminowała świeckie wpływy w Liturgii. Uratował także od upadku wielce zasłużony zakon, pierwszy zakon Kontrreformacji, Teatynów.
21 sierpnia 1914 r. o godzinie 1 w nocy papież Pius X zmarł złożony chorobą. Ciało złożono do podziemi watykańskich pod bazyliką św. Piotra w kaplicy Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny. Jest on czczony jako patron esperantystów.
Św. Pius X jest jak dotąd jedynym Świętym Papieżem od 330 lat wyniesionym do chwały Ołtarzy , po Świętym Piusie V (1504-1572).
