STRONA INTERNETOWA POWSTAŁA W CELU PROPAGOWANIA MATERIAŁÓW DOTYCZĄCYCH INTEGRALNEJ WIARY KATOLICKIEJ POD DUCHOWĄ OPIEKĄ św. Ignacego, św. Dominika oraz św. Franciszka

Cytaty na nasze czasy:

"Człowiek jest stworzony, aby Boga, Pana naszego, chwalił, czcił i Jemu służył, a przez to zbawił duszę swoją. Inne zaś rzeczy na obliczu ziemi są stworzone dla człowieka i aby mu pomagały do osiągnięcia celu, dla którego jest on stworzony"

Św. Ignacy Loyola


"Papa materialiter tantum, sed non formaliter" (Papież tylko materialnie, lecz nie formalnie)

J.E. ks. bp Guerard des Lauriers


"Papież posiada asystencję Ducha Świętego przy ogłaszaniu dogmatów i zasad moralnych oraz ustalaniu norm liturgicznych oraz zasad karności duszpasterskiej. Dlatego, że jest nie do pomyślenia, aby Chrystus mógł głosić te błędy lub ustalać takie grzeszne normy dyscyplinarne, to tak samo jest także nie do pomyślenia, by asystencja, jaką przez Ducha Świętego otacza On Kościół mogła zezwolić na dokonywanie podobnych rzeczy. A zatem fakt, iż papieże Vaticanum II dopuścili się takich postępków jest pewnym znakiem, że nie posiadają oni autorytetu władzy Chrystusa. Nauki Vaticanum II, jak też mające w nim źródło reformy, są sprzeczne z Wiarą i zgubne dla naszego zbawienia wiecznego. A ponieważ Kościół jest zarówno wolny od błędu jak i nieomylny, to nie może dawać wiernym doktryn, praw, liturgii i dyscypliny sprzecznych z Wiarą i zgubnych dla naszego wiecznego zbawienia. A zatem musimy dojść do wniosku, że zarówno ten sobór jak i jego reformy nie pochodzą od Kościoła, tj. od Ducha Świętego, ale są wynikiem złowrogiej infiltracji, jaka dotknęła Kościół. Z powyższego wynika, że ci, którzy zwołali ten nieszczęsny sobór i promulgowali te złe reformy nie wprowadzili ich na mocy władzy Kościoła, za którą stoi autorytet władzy Chrystusa. Z tego słusznie wnioskujemy, że ich roszczenia do posiadania tej władzy są bezpodstawne, bez względu na wszelkie stwarzane pozory, a nawet pomimo pozornie ważnego wyboru na urząd papieski."

J.E. ks. bp Donald J. Sanborn

środa, 20 maja 2026

Kwestia prawowitości władz soborowych

            Obserwacja katastrofalnego stanu Kościoła skłania nas do zakwestionowania legitymacji władz, które przeprowadziły taką rewolucję. Czyż bowiem, jeśli utrzymujemy, że te szkodliwe zmiany wynikające z Soboru Watykańskiego II zostały zatwierdzone przez prawowite władze, nie musimy dojść do wniosku, że Kościół katolicki odstąpił od Wiary i że bramy piekielne jednak go przemogły? Jako katolicy wierzymy w nieomylność i niezniszczalność Kościoła. Skoro wiemy, że Święty Kościół Katolicki otrzymał od naszego Pana zapewnienie, że bramy piekielne nie przemogą go, czyż nie musimy koniecznie wywnioskować, że prałaci nowego Kościoła soborowego w rzeczywistości nie posiadają autorytetu, który twierdzą, że posiadają? Te pytania muszą zostać uważnie zbadane przez Kościół.

   W obliczu tej bezprecedensowej katastrofy, która dotyka Kościół, kwestii wakatu na Stolicy Apostolskiej nie można odrzucić z góry. Kwestię tę należy rozpatrywać z odwagą i ostrożnością, pomimo obaw, jakie może ona budzić. Podczas gdy wielu uważa wakat za teologicznie pewny wniosek, inni temu zaprzeczają. Wszyscy zgodzą się, że autorytet Kościoła jest niezbędny do prawnego rozstrzygnięcia tej kwestii. Kilku pretendentów do tronu papieskiego od czasów Soboru Watykańskiego II było publicznie podejrzewanych o herezję przed lub po wyborze. Czy ten fakt ma konsekwencje kanoniczne, które należy ujawnić?

   Poważne rozważanie kwestii wakatu na Stolicy Apostolskiej jest zatem po prostu zastosowaniem zasad katolickich do obecnej sytuacji Kościoła. Wszyscy twierdzą, że są katolikami; katolicy wierzą w papiestwo, nieomylność papieża i prymat Biskupa Rzymskiego. Jednak indywidualny głos każdej osoby nie może być głosem całego Kościoła.

Przetłumaczono z DeepL.com (wersja darmowa)

ZA: https://www.unamsanctam.org/argument/3 

Za: tenetetraditiones.blogspot.com/2026/05/kwestia-prawowitosci-wadz-soborowych.html#more

Autor: o