Kazanie ks. Rafała Trytka wygłoszone na Święto NMP Królowej Polski (IV Niedziela po Wielkanocy), 01.05.2026, w kaplicy Matki Bożej Królowej Polski w Krakowie, ul. Sarego 18/2.
Za: www.facebook.com/photo/?fbid=1278992674344794&set=a.573592684884800
Kazanie ks. Rafała Trytka wygłoszone na III Niedzielę po Wielkanocy, 26.04.2026, w kaplicy Matki Bożej Królowej Polski w Krakowie, ul. Sarego 18/2go
To, co jednoczy Kościół katolicki, to nie opinie, osobowość ani osobiste przekonania. Jest on widzialną wspólnotą założoną przez Chrystusa i dlatego musi być widzialnie zarządzany. Papież nie jest jedynie figurą ceremonialną. Jest on ustanowioną przez Boga zasadą jedności, najwyższym sędzią, który może rozstrzygać spory, strzec doktryny i zachowywać Kościół jako jedno ciało.
Wielu katolików ma dziś przynajmniej pewne wątpliwości co do legitymacji ostatnich pretendentów do papiestwa. Jednak jeśli urząd ten w praktyce nie istnieje, jedność staje się niejasna. Jurysdykcja staje się przedmiotem sporów, dyscyplina zamienia się w improwizację, a katolicy powoli przyzwyczajają się do życia tak, jakby to było normalne, że Kościół istnieje bez widzialnej głowy, której mogliby być posłuszni z prostą prostotą. Ale to nie jest normalne. Wakans Stolicy Apostolskiej, jak uznaje wielu katolików, którzy pozostali wierni, zwłaszcza jeśli staje się on trwały, nie jest stabilnym rozwiązaniem, ale raną, która wciąż się pogłębia.
ul. Poznańska 23/14
Kwiecień
Jednak SUBIEKTYWNIE, to znaczy w sumieniu, FSSPX rzeczywiście popełnia bardzo poważne przestępstwo przeciwko wierze, samobójstwo w postaci samosprowokowanej ekskomuniki, które można przypisać im z ich własnej woli i przy pełnej świadomości. Nie jest wiarygodne, aby byli tak nieświadomi w teologii, by przedkładać [swoje zdanie] nad nakazy Kościoła i próbować dostosowywać je do własnych potrzeb, FAŁSZUJĄC SWOJE SUMIENIE, byle tylko w żadnym wypadku nie przyznać, że Prevost nie jest prawowitym papieżem. Za wszelką cenę wolą stracić rozsądek, fałszować prawdę, naginać i zmanipulować kanony Kościoła do własnych kaprysów, niż przyznać, że ten człowiek nie jest Namiestnikiem Chrystusa, lecz muzułmańskim heretykiem, przyjacielem i obrońcą Talmudu, kimś, kto stawia znak równości między heretyckimi sektami a Prawdziwą Oblubienicą Chrystusa.
Ten dokument z 1958 r. wydany przeze Świętą Kongregację Świętego Oficjum stanowi surowe ostrzeżenie: nikt nie ma prawa wprowadzać modlitw, które „wyszły z użycia”, ani znosić obrzędów zatwierdzonych przez władzę papieską pod pretekstem „powrotu do dawnej liturgii”.
Jeśli sam papież, którego rzekomo szanują, ustanowił liturgię, to dlaczego się jej sprzeciwiają? Prawdziwa wierność Kościołowi nie polega na wybieraniu, których dekretów należy przestrzegać, ale na posłuszeństwie wobec tego, co zostało zgodnie z prawem ustanowione.
Za: www.facebook.com/photo/?fbid=10214753964598725&set=a.10208518569637748
13 kwietnia w Warszawie uczynimy ekspiację za grzechy przeciw Wierze katolickiej, a 14 kwietnia odnowimy w tym samym mieście poświęcenie Ojczyzny Najświętszym Sercom Jezusa i Maryi!
ks. Rafał Trytek ICR
1 kwietnia A.D. 2026, Środa Wielkiego Tygodnia
JEGO ŚWIĄTOBLIWOŚCI PIUSA XII
6 kwietnia 1958 r.
Pobudzeni palącym pragnieniem nadludzkiego światła, umiłowani synowie i córki Rzymu i świata, zgromadziliście się osobiście lub duchowo w tym miejscu, gdzie blask Zmartwychwstania zdaje się najżywiej odnawiać poprzez uroczyste obrzędy, aby zaczerpnąć z Chrystusa, źródła prawdy i życia, uzdrawiającą falę Jego światła i łaski. Chrystus jest Tym, który, pokonawszy mrok śmierci, jaśnieje jak pogodna gwiazda nad całą ludzkością:
„Ten, który cofnął się z feri, ludzkość pogodnie oświecona” – Exsultet
Liturgia Wigilii Paschalnej rozpoczyna się błogosławieństwem ognia, dokonywanym przed kościołem. Ogień symbolizuje Chrystusa, który jest Światłością świata. Co więcej, iskra nowego ognia wychodzi z kamienia – tak jak Chrystus, który tej nocy odsunął kamień od swojego grobowca.
Nie bez znaczenia jest również fakt, że na początku Wigilii wszystkie światła w kościele są zgaszone. Jak podkreśla o. Guéranger, ciemność oznacza, że wraz z rozdarciem zasłony przybytku w Wielki Piątek zakończyło się Stare Przymierze. Pojawia się jednak iskra nowego ognia, symbolizująca nadejście Nowego Przymierza. Światło tej iskry wkrótce oświeci całą świątynię.
Celebrans zdejmuje kapę, diakon zaś i subdiakon dalmatyki; diakon z akolitami udają się do zakrystii, aby przynieść do ołtarza krzyż, okryty fioletową zasłoną. W zakrystii tworzy się pochód: na przedzie dwóch akolitów, po nich diakon z krzyżem pośród dwóch innych akolitów z zapalonymi świecami, skoro dochodzą do środka prezbiterium, podchodzi celebrans i od diakona odbiera krzyż, którym udaje się na stronę epistoły; tam stojąc na posadzce przed bocznymi stopniami, zwrócony do wiernych odsłania najpierw wierzchołek krzyża i śpiewa: „Ecce lignum crucis…”. „Oto drzewo krzyża, na którym zawisło zbawienie świata: pójdźcie, uwielbiajmy”; po tych słowach wszyscy padają na kolana i przez chwilę w milczeniu oddają pokłon krzyżowi. Następnie celebrans po bocznych stopniach od strony epistoły wstępuje na podnóżek ołtarza i odsłania prawe ramię krzyża; po chwili adoracji w milczeniu, kapłan przechodzi na środek ołtarza i tu odbywa się całkowite odsłonięcie krzyża. Zaraz potem odsłania się wszystkie inne krzyże.
